تستولنت (Testolent): راهنمای کامل تستوسترون فنیل‌پروپیونات – دوز، سایکل، عوارض و PCT در سال ۲۰۲۶

تعریف علمی و تاریخچه تستولنت (Testolent)

تستولنت (Testolent) با نام شیمیایی تستوسترون فنیل‌پروپیونات (Testosterone Phenylpropionate) یا به اختصار TPP، یک استروئید آنابولیک-آندروژنیک مصنوعی (AAS) و یک استر آندروژن است. طبق Wikipedia، این ترکیب به طور خاص استر C17β فنیل‌پروپیونات تستوسترون بوده و اولین بار در سال ۱۹۵۱ سنتز و در سال ۱۹۵۳ در ادبیات علمی معرفی شد. فرمول شیمیایی آن C₂₈H₃₆O₃ با شماره CAS: 1255-49-8 است.

این دارو ابتدا در رومانی توسط شرکت Sicomed تحت نام تجاری Testolent در آمپول‌های ۱۰۰ میلی‌گرمی تولید می‌شد. همچنین در بریتانیا نیز عرضه می‌گردید اما هرگز استفاده گسترده‌ای پیدا نکرد. اهمیت اصلی تستوسترون فنیل‌پروپیونات به عنوان یکی از اجزای ترکیبات مشهور Sustanon 250 و Omnadren شناخته می‌شود. طبق DrugBank، کاربردهای بالینی این دارو شامل درمان جایگزینی تستوسترون (TRT) در موارد عقیم‌سازی، فقدان بیضه، هیپوپیتوئیتاریسم و پوکی استخوان می‌باشد.

مکانیسم اثر تستوسترون فنیل‌پروپیونات در بدن

تستولنت مانند تمام استرهای تستوسترون، پس از تزریق عضلانی به صورت محلول روغنی، به آهستگی از محل تزریق آزاد می‌شود. استر فنیل‌پروپیونات باعث کاهش قطبیت مولکول نسبت به تستوسترون آزاد شده و در نتیجه جذب کندتری از محل تزریق ایجاد می‌کند. پس از ورود به جریان خون، آنزیم‌های استراز بدن استر را جدا کرده و تستوسترون آزاد (فعال) را رها می‌کنند. طبق تحقیقات منتشر شده در مجله PMC، مکانیسم اثر تستوسترون از دو مسیر اصلی پیروی می‌کند:

• فعال‌سازی مستقیم گیرنده آندروژن (AR): تستوسترون آزاد به گیرنده‌های آندروژن در بافت‌های عضلانی متصل شده و سنتز پروتئین، حفظ نیتروژن و رشد عضله را افزایش می‌دهد. همچنین بخشی از تستوسترون توسط آنزیم 5α-ردوکتاز به دی‌هیدروتستوسترون (DHT) تبدیل شده و اثرات آندروژنیک قوی‌تری ایجاد می‌کند
• تبدیل به استرادیول: بخشی از تستوسترون توسط آنزیم آروماتاز به استرادیول (استروژن) تبدیل می‌شود. این فرآیند آروماتیزاسیون عامل اصلی عوارضی مانند ژنیکوماستی (رشد بافت سینه) و احتباس آب است
• افزایش IGF-1: تستوسترون سطح فاکتور رشد شبه انسولین (IGF-1) را در بافت عضلانی و کبد افزایش داده و بازسازی و رشد سلول‌های ماهواره‌ای عضله را تسریع می‌کند
• افزایش تولید گلبول‌های قرمز: تحریک خون‌سازی (Hematopoiesis) باعث افزایش اکسیژن‌رسانی به عضلات و بهبود استقامت می‌شود

ویژگی‌های فارماکوکینتیک تستولنت (TPP)

نکته کلیدی تستولنت نسبت به استرهای دیگر، احتباس آب کمتر آن است. بسیاری از کاربران گزارش کرده‌اند که با TPP نسبت به تستوسترون سیپیونات یا انانتات، ظاهر سفت‌تر و خشک‌تری به دست می‌آورند. البته باید توجه داشت که پس از جدا شدن استر در بدن، تستوسترون آزاد شده دقیقاً همان هورمون است - تفاوت تنها در سرعت آزادسازی و پایداری سطح خونی می‌باشد.

اثرات آنابولیک تستولنت بر رشد عضله و عملکرد ورزشی

تستولنت به عنوان یک فرم تزریقی تستوسترون خالص، تمام اثرات آنابولیک و آندروژنیک این هورمون را ارائه می‌دهد. تفاوت اصلی آن با استرهای طولانی‌اثر مانند تستوسترون انانتات در سرعت شروع اثر و پایداری سطح خونی است. بر اساس تحقیقات National Institutes of Health (NIH)، اثرات اصلی تستوسترون فنیل‌پروپیونات به شرح زیر است:

۱. افزایش سنتز پروتئین و حفظ نیتروژن

مهم‌ترین اثر تستولنت، افزایش قابل توجه سنتز پروتئین عضلانی (Muscle Protein Synthesis) است. تستوسترون با اتصال به گیرنده‌های آندروژن در سلول‌های عضلانی، فرآیند ساخت پروتئین را تسریع کرده و محیطی آنابولیک (عضله‌ساز) ایجاد می‌کند. همچنین با افزایش حفظ نیتروژن در عضلات، تعادل نیتروژن مثبت ایجاد شده و پروتئین بیشتری ذخیره می‌شود. طبق National Institute on Drug Abuse، استروئیدهای آنابولیک می‌توانند سنتز پروتئین را ۲۰۰-۳۰۰٪ افزایش دهند.

۲. افزایش قدرت و توان عضلانی

کاربران تستولنت معمولاً در عرض ۱-۲ هفته اول افزایش محسوس قدرت را تجربه می‌کنند - سریع‌تر از استرهای طولانی‌اثر مانند انانتات که ۴-۵ هفته زمان نیاز دارند. این ویژگی TPP را برای ورزشکارانی که نیاز به نتایج سریع‌تر دارند، جذاب‌تر کرده است. افزایش قدرت ناشی از ترکیب افزایش سنتز پروتئین، بهبود عصب‌دهی عضلانی و افزایش ذخایر گلیکوژن عضلانی است.

۳. بهبود ریکاوری و ترمیم بافت‌ها

تستوسترون تقسیم سلول‌های ماهواره‌ای (Satellite Cells) را تحریک می‌کند. این سلول‌ها نقش کلیدی در ترمیم آسیب‌های عضلانی ناشی از تمرینات سنگین دارند. با سطوح بالاتر تستوسترون، زمان بازیابی بین جلسات تمرین به طور قابل توجهی کاهش یافته و ورزشکار می‌تواند با حجم و شدت بالاتری تمرین کند. همچنین افزایش فاکتور رشد شبه انسولین (IGF-1) در بافت عضلانی و کبد، فرآیند ترمیم را تسریع می‌کند.

۴. افزایش استقامت و اکسیژن‌رسانی

TPP تولید گلبول‌های قرمز خون (Erythropoiesis) را تحریک می‌کند. افزایش گلبول‌های قرمز به معنای ظرفیت بالاتر حمل اکسیژن به عضلات است که منجر به بهبود استقامت عضلانی و به تاخیر انداختن خستگی می‌شود. این ویژگی برای تمرینات با حجم بالا و ست‌های طولانی بسیار ارزشمند است.

۵. کاهش چربی بدن

تستوسترون متابولیسم چربی را افزایش داده و از ذخیره‌سازی چربی جدید جلوگیری می‌کند. سطوح بالای تستوسترون باعث می‌شود بدن در حالت آنابولیک بماند و از عضلات به عنوان منبع انرژی استفاده نکند، در عوض چربی‌سوزی افزایش یابد. این ویژگی تستولنت را هم برای دوره‌های حجمی (Bulking) و هم برای دوره‌های کات (Cutting) مناسب می‌سازد.

مزایای اختصاصی تستولنت نسبت به سایر استرهای تستوسترون

• احتباس آب کمتر: بسیاری از کاربران گزارش می‌کنند که TPP در مقایسه با سیپیونات و انانتات، احتباس آب کمتری ایجاد می‌کند و ظاهر خشک‌تر و سفت‌تری می‌دهد
• شروع اثر سریع‌تر: نسبت به تستوسترون انانتات، تستولنت در عرض ۱-۲ هفته شروع به اثرگذاری می‌کند در مقابل ۴-۵ هفته
• درد تزریق کمتر از پروپیونات: تستوسترون پروپیونات به درد شدید تزریق معروف است، اما TPP معمولاً درد کمتر و تحمل بهتری دارد
• فرکانس تزریق معقول: برخلاف پروپیونات که نیاز به تزریق روزانه یا هر روز در میان دارد، TPP با تزریق هر ۳ روز یکبار سطح خونی پایداری ایجاد می‌کند
• خروج سریع‌تر از بدن: نسبت به استرهای طولانی‌اثر، TPP سریع‌تر از سیستم خارج می‌شود که مدیریت عوارض و شروع PCT را آسان‌تر می‌کند
• قابلیت ترکیب با NPP: از آنجا که نندرولون فنیل‌پروپیونات (NPP) دقیقاً همین استر را دارد، می‌توان هر دو را در یک سرنگ مخلوط و با همان برنامه تزریقی استفاده کرد

دوزبندی استاندارد تستوسترون فنیل‌پروپیونات (TPP)

دوزبندی تستولنت بسته به سطح تجربه، هدف ورزشکار و تحمل فردی متفاوت است. با توجه به نیمه‌عمر ۴.۵ روزه TPP، تزریقات باید حداقل ۲ بار در هفته (ایده‌آل هر ۳ روز) انجام شود تا سطح خونی پایدار حفظ گردد. طبق DrugBank، استفاده از این دارو باید تحت نظارت پزشکی باشد:

سایکل‌های رایج تستولنت (Testolent Cycles)

سایکل ۱: تستولنت تنها (Solo Cycle) - مبتدی

سایکل ۲: تستولنت + دکادورابولین (Bulk) - متوسط

سایکل ۳: تستولنت + دیانابول (Kick-Start Bulk) - متوسط تا پیشرفته

سایکل ۴: تستولنت برای کات (Cutting) - پیشرفته

نکات مهم برنامه تزریق TPP

برای حفظ سطح خونی پایدار و جلوگیری از نوسانات هورمونی (Hormonal Rollercoaster)، رعایت برنامه تزریق ثابت بسیار مهم است. بهترین برنامه تزریق برای TPP، روش E3D (Every 3 Days) یعنی هر ۳ روز یکبار است. به عنوان مثال: دوشنبه → پنج‌شنبه → یکشنبه → چهارشنبه و به همین ترتیب. اگر دوز هفتگی ۳۰۰ میلی‌گرم است، هر بار ۱۳۰ میلی‌گرم تزریق کنید (۲.۳ بار در هفته). محل تزریق را بین عضله سرینی (باسن)، عضله چهارسر ران و عضله دلتوئید (شانه) بچرخانید تا از تشکیل بافت اسکار و درد مزمن جلوگیری شود.

عوارض استروژنیک تستولنت (Estrogenic Side Effects)

تستولنت مانند تمام فرم‌های تستوسترون، توسط آنزیم آروماتاز به استرادیول (استروژن) تبدیل می‌شود. طبق National Institute on Drug Abuse، این فرآیند آروماتیزاسیون عامل اصلی چندین عارضه جانبی مهم است. البته بسیاری از کاربران گزارش می‌کنند که آروماتیزاسیون TPP نسبت به استرهای طولانی‌اثر مانند تستوسترون انانتات کمتر محسوس است، اما این به معنای عدم وجود خطر نیست:

عوارض آندروژنیک تستولنت (Androgenic Side Effects)

بخشی از تستوسترون توسط آنزیم 5α-ردوکتاز به دی‌هیدروتستوسترون (DHT) تبدیل می‌شود. DHT آندروژن بسیار قوی‌تری از تستوسترون است و عامل اصلی عوارض آندروژنیک محسوب می‌شود. طبق منابع علمی، عوارض آندروژنیک TPP شامل موارد زیر است:

عوارض قلبی-عروقی و متابولیک تستوسترون فنیل‌پروپیونات

طبق تحقیقات Mayo Clinic و مطالعات منتشر شده در PMC، استفاده طولانی‌مدت از استروئیدهای آنابولیک با افزایش خطر بیماری‌های قلبی-عروقی و مرگ‌ومیر همراه است:

سرکوب محور HPTA و تاثیر بر باروری

یکی از جدی‌ترین عوارض تستولنت و تمام استروئیدهای آنابولیک، سرکوب محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-بیضه (HPTA) است. طبق مطالعه منتشر شده در European Journal of Endocrinology، تزریق تستوسترون اگزوژن باعث می‌شود:

• کاهش شدید LH و FSH: بدن تشخیص می‌دهد تستوسترون کافی وجود دارد و تولید هورمون‌های محرک بیضه را متوقف می‌کند
• آتروفی بیضه: بدون تحریک LH، بیضه‌ها کوچک شده و تولید اسپرم کاهش می‌یابد
• ناباروری موقت: سرکوب FSH باعث کاهش شدید تعداد و کیفیت اسپرم می‌شود
• هیپوگنادیسم پس از سایکل: پس از قطع مصرف، بدن ممکن است هفته‌ها تا ماه‌ها برای بازیابی تولید طبیعی تستوسترون نیاز داشته باشد

طبق همین مطالعه روی ۶۴۱ مرد، فقط ۴۸.۲٪ از مردانی که AAS مصرف کرده بودند، بازیابی کامل هورمونی را پس از قطع مصرف تجربه کردند. این آمار نگران‌کننده اهمیت PCT صحیح و نظارت پزشکی را برجسته می‌کند.

آزمایشات خون ضروری حین سایکل تستولنت

جدول مقایسه جامع استرهای تستوسترون

انتخاب بین استرهای مختلف تستوسترون یکی از رایج‌ترین سوالات ورزشکاران است. طبق Steroid Planner و منابع فارماکولوژیک، تفاوت اصلی بین استرها در نیمه‌عمر و فرکانس تزریق است - نه در نوع اثر. در جدول زیر تمام استرهای اصلی تستوسترون با یکدیگر مقایسه شده‌اند:

تستولنت در مقابل تستوسترون انانتات: کدام را انتخاب کنیم؟

تستوسترون انانتات محبوب‌ترین استر تستوسترون در جهان است و اکثر ورزشکاران مبتدی سایکل خود را با آن شروع می‌کنند. اما TPP مزایای خاصی دارد که آن را برای برخی ورزشکاران گزینه بهتری می‌سازد. انانتات با نیمه‌عمر ۷-۸ روز نیاز به تزریق فقط ۱-۲ بار در هفته دارد که راحت‌تر است، اما شروع اثر آن ۴-۵ هفته طول می‌کشد و احتباس آب بیشتری ایجاد می‌کند. TPP با نیمه‌عمر ۴.۵ روز سریع‌تر اثر می‌کند (۱-۲ هفته)، ظاهر خشک‌تری می‌دهد، و سریع‌تر از بدن خارج می‌شود که شروع PCT را آسان‌تر می‌کند. در مقابل، فرکانس تزریق بالاتر TPP (هر ۳ روز) نقطه ضعف اصلی آن محسوب می‌شود.

تستولنت در مقابل تستوسترون پروپیونات

تستوسترون پروپیونات با نیمه‌عمر فقط ۲ روز، سریع‌ترین استر تستوسترون است. طبق Wikipedia، پروپیونات اولین استر تستوسترونی بود که در سال ۱۹۳۷ وارد بازار شد. مزیت آن شروع اثر بسیار سریع (۱-۳ روز) و کمترین میزان احتباس آب است، اما دو مشکل بزرگ دارد: نیاز به تزریق روزانه یا هر روز در میان، و درد شدید تزریق (PIP) که بسیار معروف است. TPP به عنوان جایگزین بهتری محسوب می‌شود زیرا اثرات مشابهی دارد اما با فرکانس تزریق کمتر و درد بسیار کمتر.

نقش تستولنت در ترکیب Sustanon 250

طبق Wikipedia، Sustanon 250 ساخت شرکت Organon شامل ترکیب ۴ استر تستوسترون در هر میلی‌لیتر است: پروپیونات ۳۰mg (شروع سریع)، فنیل‌پروپیونات ۶۰mg (میان‌مدت)، ایزوکاپروات ۶۰mg (میان‌مدت)، و دکانوات ۱۰۰mg (طولانی‌مدت). ایده طراحی این بود که ترکیب استرهای مختلف، سطح خونی پایدارتری ایجاد کند. TPP در این ترکیب نقش «پل» بین استر سریع (پروپیونات) و استرهای آهسته (ایزوکاپروات و دکانوات) را بازی می‌کند و به حفظ سطح تستوسترون در ۳-۷ روز اول پس از تزریق کمک می‌کند.

چرا PCT بعد از تستولنت ضروری است؟

درمان پس از سایکل یا Post Cycle Therapy (PCT) فرآیندی حیاتی برای بازیابی تولید طبیعی تستوسترون پس از قطع مصرف استروئیدهای آنابولیک است. طبق مطالعه جامع منتشر شده در مجله Substance Abuse Treatment, Prevention, and Policy روی ۴۷۰ مرد مصرف‌کننده AAS، بیش از ۹۵٪ افراد پس از قطع مصرف حداقل یک علامت هیپوگنادیسم را تجربه کردند. استفاده از PCT علائم ترک، میل به مصرف مجدد و افکار خودکشی را تا ۶۰٪ و ۵۰٪ کاهش داد.

بدون PCT مناسب پس از سایکل تستولنت، ورزشکار با مشکلات جدی مواجه خواهد شد: کاهش شدید لیبیدو و اختلال نعوظ، خستگی مزمن و بی‌انرژی، افسردگی و تغییرات خلقی، از دست رفتن عضلات ساخته شده در سایکل، افزایش چربی بدن، و آتروفی بیضه. طبق تحقیقات European Journal of Endocrinology، افرادی که PCT انجام دادند، میانگین ۱۳ هفته برای بازیابی هورمونی نیاز داشتند در مقابل ۲۶ هفته برای کسانی که PCT انجام ندادند.

زمان شروع PCT بعد از آخرین تزریق تستولنت

زمان شروع PCT مستقیماً به نیمه‌عمر استر مصرفی بستگی دارد. از آنجا که تستولنت (TPP) نیمه‌عمر حدود ۴.۵ روز دارد، باید ۵-۷ روز پس از آخرین تزریق PCT را شروع کنید. این فاصله اجازه می‌دهد سطح تستوسترون اگزوژن به اندازه کافی افت کرده و داروهای PCT بتوانند محور HPTA را تحریک کنند. مقایسه زمان شروع PCT برای استرهای مختلف:

این یکی از مزایای مهم تستولنت نسبت به استرهای طولانی‌اثر است - شما فقط ۵-۷ روز منتظر می‌مانید تا PCT را شروع کنید، در حالی که با تستوسترون انانتات باید ۲-۳ هفته صبر کنید. این به معنای دوره کوتاه‌تر هیپوگنادیسم بدون محافظت دارویی و بازیابی سریع‌تر است.

داروهای اصلی PCT: SERMs و مهارکننده‌های آروماتاز

طبق مطالعه منتشر شده در Frontiers in Chemistry (2025)، سه دسته دارو در PCT استفاده می‌شوند. تعدیل‌کننده‌های انتخابی گیرنده استروژن (SERMs) مانند تاموکسیفن (نولوادکس) و کلومیفن (کلومید) با مسدود کردن گیرنده‌های استروژن در هیپوتالاموس و هیپوفیز، بازخورد منفی استروژن را حذف کرده و ترشح LH و FSH را افزایش می‌دهند. مهارکننده‌های آروماتاز (AIs) مانند آناستروزول، اگزمستان و لتروزول با کاهش تولید استروژن، به طور غیرمستقیم ترشح گنادوتروپین‌ها را تحریک می‌کنند. همچنین گنادوتروپین جفتی انسانی (hCG) مستقیماً سلول‌های لایدیگ بیضه را تحریک کرده و تولید تستوسترون درون‌زا را افزایش می‌دهد.

پروتکل‌های PCT بعد از سایکل تستولنت

پروتکل ۱: PCT استاندارد (سایکل Solo یا خفیف)

پروتکل ۲: PCT قوی (سایکل ترکیبی یا دوزهای بالا)

پروتکل ۳: PCT پیشرفته با hCG (سایکل‌های سنگین یا طولانی)

نکات حیاتی PCT بعد از تستولنت

• hCG را قبل از SERMs قطع کنید: hCG خودش LH مصنوعی است و استفاده همزمان طولانی با SERMs ممکن است بیضه‌ها را به hCG وابسته کند
• آزمایش خون ۴ هفته بعد PCT: LH، FSH و تستوسترون کل باید در محدوده نرمال باشند. طبق European Journal of Endocrinology، محدوده نرمال تستوسترون ۱۰-۳۶ nmol/L و LH بین ۱-۱۲ IU/L است
• تغذیه در دوره PCT: پروتئین بالا (۲+ گرم/کیلو)، کالری نگهدارنده (نه کاهشی)، چربی‌های سالم (برای تولید هورمون) و خواب ۸+ ساعت
• تمرینات را ادامه دهید: شدت تمرین را حفظ کنید اما حجم (تعداد ست) را ۲۰-۳۰٪ کاهش دهید تا بدن بتواند بازیابی شود
• اگر ۸ هفته بعد PCT هنوز علائم هیپوگنادیسم دارید: حتماً به اندوکرینولوژیست مراجعه کنید - ممکن است به TRT دائمی نیاز داشته باشید