دز و مقدار مصرفی سوماتروپین

سوماتروپین برای استعمال زیرپوستی یا عضلانی طراحی شده است. یک میلی‏گرم سوماتروپین تقریبا معادل ۳ واحد بین‏المللی (۳ IU) است. این دارو هنگامی که برای درمان کمبود هورمون رشد در آغاز بزرگسالی استفاده می‏شود معمولا با دوز ۰٫۰۰۵ میلی‏گرم بر کیلوگرم تا ۰٫۱ میلی‏گرم بر کیلوگرم به ازای هر روز اعمال می‏شود. به صورت تقریبی این برابر با ۱ تا سه IU در روز برای شخصی به وزن تقریبی ۱۸۰ تا ۲۲۰ پوند است. دوز نگهدارنده بلندمدت پس از بررسی سطوح IGF-1 بیمار و پاسخ به درمان در طول زمان تثبیت می‏شود.

هنگامی که از سوماتروپین برای اهداف بدن‏سازی یا ارتقاء عملکرد استفاده می‏شود، غالبا در دوزی بین ۱IU و ۶IU در روز (۲ تا ۴IU از همه رایج‏تر است) تجویز می‏شود. چرخه این دارو مشابه استروئیدهای آنابولیک/آندروژنیک است که طول مصرف بین ۶ هفته و ۲۴ هفته است. اثرات آنابولیک این دارو نسبت به ویژگی‏های لیپولیتیک (چربی‏سوزی) آن کمتر واضح هستند و عموما برای نشان دادن خود به دوره‏های زمانی طولانی‏تر و دوزهای بالاتر نیاز دارند.

داروهای دیگر عموما در رابطه با سوماتروپین مورد استفاده قرار می‏گیرند تا پاسخ قوی‏تری دریافت شود. با توجه به اثرات شناخته شده سوماتروپین بر روی سطوح تیروئید، داروهای تیروئید (غالبا ) رایج‏تر هستند و ممکن است چربی‏سوزی را در طول درمان تا حد چشمگیری ارتقاء دهند. استفاده از انسولین با سوماتروپین نیز رایج است. گذشته از ضدیت با برخی از اثراتی که سوماتروپین بر روی تحمل گلوکز دارد، انسولین می‏تواند حساسیت گیرنده (رسپتور) به IGF-1 را افزایش دهد و سطوح پروتئین-۱ مقیدکننده IGF را کاهش می‏دهد و با این کار، اجازه فعالیت بیشتر IGF-1 را فراهم می‏کند (خود هورمون رشد نیز سطوح پروتئین مقیدکننده IGF را کاهش می‏دهد. در جهت تلاش برای بیشینه کردن اثرات بالقوه عضله‏سازی، استفاده از استروئیدهای آنابولیک/اندروژنیک نیز با سوماتروپین رایج است. همچنین ممکن است استروئیدهای آنابولیک از طریق کم کردن پروتئین‏های مقیدکننده IGF باعث افزایش بیشتر در سطوح IGF-1 آزاد شوند. توجه کنید که تجمع سوماتروپین با داروهای تیروئیدی و/یا انسولین غالبا با دقت و احتیاط زیاد انجام می‏شود زیرا اینها داروهای قوی خاصی هستند که عوارض جانبی حاد خطرناک یا بالقوه شدیدی دارند.

دیدگاهتان را بنویسید